Waardenstellend onderzoek
De resterende huizen van de in 1921-1924 gebouwde kolonie, zijn in zeven
woonblokken opgedeeld. Kenmerkend voor de wijk zijn de lange, gesloten
straatwanden. Deze zijn drieledig opgebouwd; natuurstenen plint, bakstenen
eerste geleding en witgepleisterde bovenste geleding. De woonblokken zijn
hiërarchisch opgebouwd. De grotere huizen risaleren enigszins en zijn met de
nokrichting naar de straat gericht. Verder is de goothoogte van deze woningen
hoger dan de aangrenzende huizen. Deze horizontale en verticale variatie geeft
de woonblokken, in samenwerking met de driedelige geleding een sterk ritmisch
karakter. De factor beweging is van groot belang in de beleving van de Sjpoarkolonie. De ritmiek wordt verder versterkt door de afwisseling van
zadeldaken en wolfsdaken.
Groenvoorziening is essentieel in de kolonie. Dit uit zich in de grote
binnenplaats, die was voorzien van achtertuintjes (tegenwoordig volgebouwd),
de voortuinen en de reeds besproken close.
Ondanks de afbraak van een groot deel van de oorspronkelijke kolonie, is de wijk van hoogstaande kwaliteit. Met uitzondering van een aantal kleinschalige verstorende factoren, zoals diverse soorten luifels, is de Sjpoarkolonie nog steeds in goede staat. Dankzij het behoud van de radiale opbouw van de arbeiderswijk tijdens latere toevoegingen, is het concept van het tuindorp des te meer bewaard gebleven. Deze latere bebouwingsfasen zijn hierbij van essentieel belang omdat zij op dit ideaal hebben voortgeborduurd. Daarnaast kan geconstateerd worden dat zij representatieve uitingen zijn van het ontwerpen in de jaren '30 en de vroege Wederopbouw dat met name in de detaillering en opzet van de gevels opvalt door een persoonlijk cachet.
